OPNIEUW ++ DELEN IN EEN TIJD VAN GROTE VERANDERINGEN ++ NLP PRACTITIONER OPLEIDING VOORJAAR 2016

OPNIEUW delen van NLP kennis, vaardigheden en competenties. Start op 11 maart 2016.

Op 12 december 2015 heb ik het NLP Practitioners traject van dit najaar afgesloten. Een intensieve, energieke en inspirerende periode waarin de deelnemers hun nieuwe vaardigheden al deels geïntegreerd hebben en verder willen gaan op hun ingeslagen weg. 

De gretigheid van de deelnemers om zichzelf te ontwikkelen heeft mij geraakt en gemotiveerd om nog een keer een dergelijk traject te organiseren en mijn NLP kennis, kunde en ervaringen opnieuw te delen met anderen. Met mensen die hun communicatieve vermogen willen versterken om daardoor hun zelfvertrouwen vast te houden of te versterken onder de huidige omstandigheden. We leven immers in een verandering van tijdperk en dat vraagt veel van ons. Hoe houd je het overzicht? Hoe ga je om met de boze buitenwereld, hoe blijf je in balans? Zomaar een aantal vragen die ik mezelf ook regelmatig stel. Gelukkig heb ik het vermogen ontwikkeld om gebruik te maken van een aantal gedragsalternatieven, zodat ik de regie over mijn emoties kan nemen als ik door omstandigheden uit mijn evenwicht dreig te raken. Dat geeft me een gevoel van zekerheid en rust waardoor het mogelijk is om heldere beslissingen te nemen en het leven onvervaard tegemoet te gaan en te nemen zoals het zich aandient. Dat vermogen gun ik heel veel medemensen.

Om deelname voor veel mensen mogelijk te maken nam ik het besluit genomen om mijn kennis en kunde te delen voor een bescheiden bijdrage in de kosten die een dergelijk ontwikkelingstraject met zich meebrengen en bedragen € 585,00. (de ruimte, trainingsmateriaal, e.d.).

Het traject zal opnieuw 5 x 2 dagen beslaan (altijd op vrijdag en zaterdag), te weten op

• 11 en 12 maart
• 1 en 2 april
• 22 en 23 april
• 20 en 21 mei
• 10 en 11 juni.

Per groep kunnen er maximaal 10 mensen deelnemen, zodat er voor iedereen ruimte is om te oefenen en het ontwikkelingsproces voor iedereen ruimschoots tot zijn recht kan komen. 

De Krachtfabriek in Houten heeft mij een comfortabele plek geboden waar we prettig kunnen werken. Bovendien hebben we een gezamenlijke missie die zichtbaar, hoorbaar en voelbaar is in de accommodatie. Ik ben blij dat de voorjaarspractitioner opnieuw welkom is. (www.dekrachtfabriek.nu)

Als je belangstelling hebt, mijn CV wilt ontvangen of je interesse wilt delen stuur me dan een sms’je of een WhatsApp met je naam en telefoonnummer. Dan neem ik telefonisch contact met je op.

Je kunt me ook bellen op 06 53365584, mailen charry@amazing.bz, een whatsapp sturen of me via messenger bereiken.

Het programma

Ieder blok van twee dagen eindigt met een (of een aantal) persoonlijke keuze(s) uit het aanbod om daar tussentijds mee te oefenen. Het daaropvolgende blok begint met een terugkoppeling hierover.

Blok 1:

Model van de Subjectieve Ervaring - Bewustwording – Zintuiglijke Scherpzinnigheid –  Kalibreren - Representatiesystemen – Predikaten – Rapport

Blok II: 

Gemoedstoestanden – Associëren en Dissociëren – Submodaliteiten – Metamodellen 

Blok III:

Wellformed Outcomes – Kaderen en herkaderen – Sorteerstijlen – Nieuw gedrag genereren

Blok IV: 

Logische Niveaus in denken en communiceren – Zelfcoaching - Metaforen

Blok V: 

Conflict resolutie – Tijdlijn – Gewenst gedrag integreren – Afsluiting van het traject.

NIEUWS +++ Delen in tijden van grote verandering +++ nog 2 plaatsen beschikbaar

Wijzigingen in de data van het NLP Practitioners traject, najaar 2015.

De trainingsdagen vallen altijd op vrijdag en zaterdag als volgt:
18 & 19 september
09 & 10 oktober
30 & 31 oktober
20 & 21 november
11 & 12 december
Elke dag start om 09.30 uur.

Delen van NLP kennis, vaardigheden en competenties. 

Graag wil ik mijn NLP kennis, kunde en ervaringen delen met anderen. Met mensen die hun communicatieve vermogen willen versterken om daardoor hun zelfvertrouwen vast te houden of te versterken onder de huidige omstandigheden. We leven immers in een verandering van tijdperk en dat vraagt veel van ons. Hoe houd je het overzicht? Hoe ga je om met de boze buitenwereld, hoe blijf je in balans? Zomaar een aantal vragen die ik mezelf ook regelmatig stel. Gelukkig heb ik het vermogen ontwikkeld om gebruik te maken van een aantal gedragsalternatieven, zodat ik de regie over mijn emoties kan nemen als ik door omstandigheden uit mijn evenwicht dreig te raken. Dat geeft me een gevoel van zekerheid en rust waardoor het mogelijk is om heldere beslissingen te nemen en het leven onvervaard tegemoet te gaan en te nemen zoals het zich aandient. Dat vermogen gun ik heel veel medemensen.

Om dit mogelijk te maken heb ik het besluit genomen om mijn kennis en kunde te delen voor een bescheiden bijdrage in de kosten die een dergelijk ontwikkelingstraject met zich meebrengen (huren van een ruimte, trainingsmateriaal, e.d.).

De opzet van dit traject zal 5 x 2 dagen beslaan in de periode maart - juni en een kennismakingsgesprek vooraf.

Per groep kunnen er maximaal 10 mensen deelnemen, zodat er voor iedereen voldoende ruimte is om te oefenen en het ontwikkelingsproces voor iedereen ruimschoots tot zijn recht kan komen. 

De plek waar we aan het werk zullen gaan wordt binnenkort definitief bevestigd en bekend gemaakt.

Als je vragen hebt, mijn CV wilt ontvangen of je interesse wilt delen stuur me dan een sms’je of een WhatsApp met je naam en telefoonnummer. Dan neem ik telefonisch contact met je op.

Je kunt me ook bellen op 06 53365584, mailen charry@amazing.bz, een whatsapp sturen of me via messenger bereiken.

Het programma

Ieder blok van twee dagen eindigt met een (of een aantal) persoonlijke keuze(s) uit het aanbod om daar tussentijds mee te oefenen. Het daaropvolgende blok begint met een terugkoppeling hierover.

Blok 1:

Model van de Subjectieve Ervaring - Bewustwording – Zintuiglijke Scherpzinnigheid –  Kalibreren - Representatiesystemen – Predikaten – Rapport

Blok II:

Gemoedstoestanden – Associëren en Dissociëren – Submodaliteiten – Metamodellen

Blok III:

Wellformed Outcomes – Kaderen en herkaderen – Sorteerstijlen – Nieuw gedrag genereren

Blok IV: 

Logische Niveaus in denken en communiceren – Zelfcoaching - Metaforen

Blok V: 

Conflict resolutie – Tijdlijn – Gewenst gedrag integreren – Afsluiting van het traject.

DELEN IN TIJDEN VAN GROTE VERANDERING

De data voor de opleiding in het najaar van 2015 zijn bekend!!
5 x 2 dagen op 18 en 19 september, 8 en 9 oktober, 30 en 31 oktober, 19 en 20 november en 10 en 11 december.
Voor het wat en hoe, lees hieronder.

DELEN IN EEN TIJD VAN GROTE VERANDERINGEN

Delen van NLP kennis, vaardigheden en competenties.

Graag wil ik mijn NLP kennis, kunde en ervaringen delen met anderen. Met mensen die hun communicatieve vermogen willen versterken om daardoor hun zelfvertrouwen vast te houden of te versterken onder de huidige omstandigheden. We leven immers in een verandering van tijdperk en dat vraagt veel van ons. Hoe houd je het overzicht? Hoe ga je om met de boze buitenwereld, hoe blijf je in balans? Zomaar een aantal vragen die ik mezelf ook regelmatig stel. Gelukkig heb ik het vermogen ontwikkeld om gebruik te maken van een aantal gedragsalternatieven, zodat ik de regie over mijn emoties kan nemen als ik door omstandigheden uit mijn evenwicht dreig te raken. Dat geeft me een gevoel van zekerheid en rust waardoor het mogelijk is om heldere beslissingen te nemen en het leven onvervaard tegemoet te gaan en te nemen zoals het zich aandient. Dat vermogen gun ik heel veel medemensen.

Om dit mogelijk te maken heb ik het besluit genomen om mijn kennis en kunde te delen voor een bescheiden bijdrage in de kosten die een dergelijk ontwikkelingstraject met zich meebrengen (huren van een ruimte, trainingsmateriaal, e.d.).

De opzet van dit traject zal 5 x 2 dagen beslaan in de periode maart - juni en een kennismakingsgesprek vooraf.

Per groep kunnen er maximaal 10 mensen deelnemen, zodat er voor iedereen voldoende ruimte is om te oefenen en het ontwikkelingsproces voor iedereen ruimschoots tot zijn recht kan komen.

De plek waar we aan het werk zullen gaan wordt binnenkort definitief bevestigd en bekend gemaakt.

Als je vragen hebt, mijn CV wilt ontvangen of je interesse wilt delen stuur me dan een sms’je of een WhatsApp met je naam en telefoonnummer. Dan neem ik telefonisch contact met je op.

Je kunt me ook bellen op 06 53365584, mailen charry@amazing.bz, een whatsapp sturen of me via messenger bereiken.

Charry Kenemans

Een korte wandeling naar het centrum van de stad

Nadat ik mijn voordeur op slot heb gedaan ga ik links twee trappen af en na een portaal nog een paar extra treetjes naar beneden. De voordeur heeft veel weerstand bij het openen en valt, eenmal buiten met een klap achter me dicht. Het huis tegenover met staat al in het zonlicht en één van de bewoners zit op de drempel een sigaret te roken. Zou hij vrij zijn, of is hij werkeloos?  Hola, hola weerklinkt het. Linksaf gaat de straat naar beneden. Als ik rechtsaf zou gaan, nog een dwarsstraat zou oversteken en dan nog 20 meter verder loop eindigt de Calle Joaquin in opgeschoten onkruid met daarachter een eindeloze uitgestrektheid zover het oog reikt. Kortom, de rand van de stad. Burgos heeft een grillige vorm. De rivier de Alarcon deelt de stad in tweeën. Het centrum en het grootste deel liggen boven de rivier, een kleiner stuk aan mijn kant, het zuiden. Langs de grote weg naar Madrid, die haaks op de rivier begint en de zuidelijke woonwijken doorsnijdt, zijn op deze breedte nog een paar bedrijventerreinen met de bekend doosvormige gebouwen. Daarachter is niets. De stad houdt hier abrupt op.

Vandaag ga ik linksaf naar het centrum, een wandeling van een kwartiertje. Mijn straatje, het is amper 100 meter, loopt steil naar beneden. Vlak voor de hoek kom ik het eerste cafe tegen. Daartegenover op de rechterhoek zit een luxe slagerij/poelier. Ik ga linksaf en passeer nu twee cafe's met terras op de volgende 25 meter, kom bij een zebrapad en steek linksaf over. Ik kijk nu recht naar het appartementencomplex waar mijn vrienden wonen en zie schuin links het mooie witte kerkje van Santa Dorotea en het klooster van Santa Clara. Op de hoek heeft de mevrouw van de fruteria haar fruit op oogstrelende manier uitgestald.
Naar het noorden lopend steek ik even verderop de brede Avenida de Valencia over. Vroeger lag hier een spoorweg en reed de trein naar Madrid hier. Het oude station staat even verderop leeg te dommelen met alle luiken dicht. Ooit ben ik op dat station uitgestapt. Voor een kort moment om even de Spaanse buitenlucht op te snuiven. Ik reisde met de hoteltrein naar Madrid en na Burgos konden we ontbijten, staand  in het restauratierijtuig. In de keuken brandde een flink vuur en werd het brood daarboven geroosterd. Het station van Burgos, de geur van vers geroosterd brood, de hitte van het vuur en de smaak zijn onverbrekelijk met elkaar in mijn geheugen gegrift.
Maar nu, waar eens de rijtuigwielen knarsend over het spoorijzer denderden is een frisse brede Avenida met jonge platanen en groene grasvelden gekomen. Ruime trottoirs, twee gescheiden rijbanen, twee busbanen en vrijliggende fietspaden en voetgangersoversteekplaatsen met voetgangerslichten. Aangezien er nauwelijks verkeer is en honderden meters links en rechts te zien is of er een eenzame auto verschijnt loopt iedere Spanjaard gewoon door het rode licht naar de overkant. Alleen toeristen staan geduldig hun beurt af te wachten. Denkend aan het spreekwoord "when in Rome do as the romans do" steek ik vrolijk met de lokalen over.
Ik vervolg mij route door een smalle straat die uitkomt op de brede Calle San Cosme die rechtstreeks naar de oude stad leidt. Groentewinkels, slagerijen, bakkers en viswinkels wisselen af met brasserieën, restaurants, kleine knijpjes, koffiehuizen en delicatessenzaken. En overal terrasjes. Ik heb zin in koffie maar verman me. Nog even doorlopen dan wacht de beloning.

Aan het eind van de straat zie ik de torens van de Catedral de Santa Maria verschijnen, een imposante kerk met filigraine torens waar driehonderd jaar aan gebouwd is. Het ultieme landmark van Burgos. Maar eerst de de weg oversteken op de hoek van de Calle de la Merced en de Calle de Madrid waar al het verkeer naar, van en om Burgos bij elkaar komt. Voor me ligt de rivier De Alarcon verscholen achter grote bomen en bosjes. Aan de overkant van de weg ga ik de brede oude  toegangsbrug over en zie de meeste mensen verdwijnen door de grote oude Puerto Real naar de Plaza Mayor. Ik breek uit de massa en sla rechtsaf de Paseo del Espolon op, een langgerekte groene oase langs de rivier met honderden grote oude bomen, prachtig bloeiende struiken, standbeelden van arrogante lieden uit het verleden, fonteinen en talloze bankjes. Ook een mooie ouderwetse muziekkoepel ontbreekt niet. Ik kuier en kijk, drink alles gretig is.
Op het terrasje van Cafe Alonso drink ik mijn koffie en kijk naar de feestelijke optocht die passeert. Vanmorgen vroeg regende het pijpenstelen, toen ik vertrok was het zwaar bewolkt en nu schijnt de zon. Het wordt weer warm en ik geniet.

ONTMOETINGEN

Ook op deze reis kom ik veel mensen tegen. Mensen (mannen en vrouwen) die spontaan een praatje beginnen. "Waar komt u vandaan? Aaah Holanda, football". Meestal vragen ze hoe ik het vindt in Burgos, Hervas of waar ik ook ben. Goed voor mijn Spaanse woordenschat. Dat ik zoveel mogelijk de El Pais lees en braaf mijn dagelijkse lesje "Cat Spanish" doe via de app van de Cats Academy helpt ook.
Naast het leren van een taal vind ik mensen ontmoeten zo ie zo een fijne bezigheid. Het geeft me vaak een andere kijk op allerlei zaken en daarmee breid ik stukje bij beetje mijn beeld van de werkelijkheid uit. Mensen tegen komen is iets van alledag . Ik hoef er niets voor te doen, het is vanzelfsprekend. Maar soms gebeurd er iets onallerdaags. Zo ook in Burgos. 
In een van de hoosbuien sta ik aan een drukke weg te wachten tot het voetgangerslicht op groen springt. Ik heb gelukkig een flinke paraplu bij me waar ik het aardig droog mee weet te houden. Er staat een horde mensen te wachten en als we beginnen aan de oversteek heb ik ineens een gast onder mijn plu. Hij vraagt in het engels of het oké is en stelt zich voor. Komt uit Warschau en in een vluchtige blik zie ik dat hij een geruite blouse, stevige wandelsandalen en een stok draagt. Op pelgrimstocht naar Santiago, stel ik hardop vast. Hij knikt. Ik stel me voor en dan zijn we aan de overkant. Daar staan we even stil en nemen we afscheid. Hij bedankt me voor de droge oversteek en kijkt me met vrolijke ogen aan. Er is even echt contact, een moment van verbondenheid. Dan zwaait hij en scheiden onze wegen. Maar die heldere lichtgrijsblauwe ogen met een intense blik van vrolijke erkenning heb ik meegenomen en vergezellen me op mijn reis.

Gisteren maakte ik een ontdekkingstochtje door de bergen rondom Hervas. De weg was smal en bochtig met prachtige vergezichten, grote kastanjebossen, enorme weidegronden met kurkeiken en steeneiken. En overal de geur van Myrthe. De weggetjes waren goed met enkele stukken die broodnodig onderhoud behoeven. Op ongeveer driekwart van de afstand was de weg afgesloten met een grote, aan duidelijkheid niets te wensen overlatende mededeling: Verboden door te rijden. Er werd geen omleiding aangegeven. 
Het was vlak voor een piepklein dorpje in het nergens. Wat nu? Terugrijden vond ik geen optie. Vlak voor de afsluiting was een smal weggetje dat het dorp inging en dat uitkwam op een grote ruimte tussen de huisjes. Daar stond een bankje en ja hoor, daar waren drie oudere mannen met elkaar aan het kletsen. Ik parkeerde de auto en stapte op hen af. Ik legde uit dat ik onderweg was naar Aldeanueva del Camino maar werd tegengehouden door de wegafzetting. Er ontstond een discussie waarna één van de mannen mij uitlegde dat er een oplossing was maar hoe dat dan moest ontging me totaal. Toen wenkte hij me en liep naar mijn auto, stapte in en reed met mij ongeveer 2 kilometer over de afgezette weg, waarna er een zijweg kwam die me alsnog naar de route zou terugbrengen. Onderweg kwam ons een terreinwagen tegemoet en de bestuurder maakte een stopteken. Via de geopende raampjes legde mijn bijrijder uit wat er aan de hand was. Toen mochten we door. "Dat is de sheriff " zei hij lachend. "Hij kent mij en daarom mogen we door". Ik geloofde het meteen. Na twee kilometer stapte hij uit. Het was bloedheet op die stoffige weg zonder enige schaduw. De man was al aardig op leeftijd. "Geen probleem, ik wandel lekker terug. Goede reis verder". 

Ooit een scarabee ontmoet? 's Morgens na het ontbijt leg ik iedere dag even aan bij de cafetaria op mijn huisjesterrein. Loreto, de beheerder/manusjes van alles, begroet mij steeds met een vrolijk: hoe gaat het vandaag? Op woensdagochtend is de ruimte verlaten als ik binnenkom, er ligt alleen een groot spartelend insect op zijn rug. Voorzichtig zet ik hem op zijn pootjes. Het blijkt een enorme tor/kever te zijn. Ik zet hem buiten neer en maak een foto op een suikerzakje om de grootte aan te geven. Ik weet niet met welk dier ik te maken heb, maar zie wel dat het geen vliegend hert is. Deze gaat gewei-loos door het leven. De foto zet ik op Facebook en vrijwel direct krijg ik uit twee verschillende bronnen een terugkoppeling dat dit een scarabeekever is. Nog nooit eerder ontmoet. Mooi beestje overigens.

Er lopen meer dieren door mijn waarneming. Als ik sta te schilderen bij het stuwmeer loopt een grote kudde geiten mijn beeld binnen. Zonder herder of hond. Dat hoeft hier ook niet, de weidegronden zijn zo groot dat de dieren er vrij kunnen leven. Ze eten wat van het dorre gras en andere kruiden en drinken massaal uit het meer. Aan mij besteden ze geen enkele aandacht. Ik ben kennelijk een geaccepteerd onderdeel van hun leefwereld. Ik begrijp nu ook waarom de verse ambachtelijk gemaakte geitenkaas hier zo heerlijk is.

Morgen gaat mijn reis verder naar Soria. Om de rit te onderbreken doe ik Segovia aan. 

BURGOS

De flat kent vele geluiden. Als ik wakker word blijf ik er een tijdje naar luisteren. Het is vandaag een feestdag en de meeste mensen hebben vrij, maar ik hoor sommige buren al vroeg vertrekken. Net zoals Elena, mijn verhuurmevrouw, werken er natuurlijk meer mensen in continudiensten. Elena werkt in het ziekenhuis en draait nachtdiensten vertelde haar partner me. Ik zal haar niet ontmoeten.
Na het ontbijt wandel ik de stad in om de feeststemming te peilen. Het Fiesta de Pedro en Pablo duurt een hele week, maar de winkels zijn alleen vandaag dicht. Er is veel volk op de been en het centrum is versierd met bloemen en wimpels. Het is fris en soms regent het een wijle. "Iers weer" noem ik dat. Je zou het ook druilerig weer kunnen noemen. De mensen trekken zich er niets van aan en zitten onder hun paraplu op terrasjes.

Ik ken Burgos al een beetje en ervaar het als een gezellige Spaanse provinciestad met een eigen karakter. Het heeft een paar bezienswaardigheden waaronder de karakteristieke en wonderlijk mooie kathedraal, de rivier Alarcon die dwars door de stad loopt en voor veel aantrekkelijk groen zorgt, de Middeleeuwse toegangspoort en het fraaie Plaza Mayor. Ik wandel graag op de Paseo

Paseo Espelejo

Espelejo die omzoomt is door grote oude bomen, merkwaardige standbeelden en heel veel bankjes. Elke dag kun je hier de pelgrims aanschouwen die onderweg zijn naar Santiago de Compostela. 
De aantrekkelijkheid om Burgos als doel te kiezen om te schilderen geldt niet zozeer de stad als wel het omringende landschap. Om buiten te schilderen heb ik droog weer nodig en dat is er voorlopig niet. Ondanks deze kleine handicap vermaak ik me uitstekend. 

Een ander motief om voor Burgos te kiezen is dat er vrienden van mij wonen. Daar kan ik nu meer tijd aan besteden wat zij erg leuk vinden. Zo komt het ervan om een oude belofte waar te maken en een bezoek te brengen aan het beroemde klooster van de Cisterciënzer nonnen, Las Huelgas. Maite kan me veel vertellen over de kerkelijke en politieke invloed en macht die dit klooster altijd heeft gehad. 
Zodra ik meld dat ik in de stad ben wordt ik te eten genodigd. Miguel kookt graag en wat op tafel komt is uitermate smakelijk. Pablo, hun zoon, zit op de middelbare school en spreekt inmiddels beter Engels dan zijn ouders. Met hen praat ik veel Spanglish en dat gaat prima. 
We praten over alle crisissen in hun land, hoe mensen moed houden en ook hoe gelaten de ze zijn. Zij ervaren dat de mensen bang zijn in opstand te komen, dat bevolkingsgroepen tegenover elkaar komen te staan en er misschien weer een burgeroorlog zal uitbreken. De ervaringen uit het verleden zitten nog vlak onder het oppervlak.

Mijn flat ligt in een klein buurtje dat mij terug doet denken aan de tijd dat ik aan de rand van de Jordaan in Amsterdam woonde. Volkse types, vriendelijke mensen met iets terughoudends in hun blik. Ik blijf elke voorbijganger een vriendelijk goeden dag toewensen en dat heeft effect. uiteindelijk krijg ik wat meer contact en merk dat men wel nieuwsgierig is wie die mevrouw toch is en wat ze hier doet. 
In de buurt zijn tal van kleine winkeltjes met uitgelezen spullen voor het dagelijks gebruik. Een kleine super zit om de hoek. Miguel en Maite wonen vier minuten lopen bij mij vandaan en als ik naar hun appartement wandel kom ik vijf cafe's tegen, allemaal met WiFi, die het niet doet. 
De straat waaraan mijn flat ligt is smal. Aan twee kanten een stoep met een parkeerstrook en in het midden eenrichtingsverkeer. De mensen wonen dicht op elkaar. 's Avonds laat iedereen de luiken zakken.

Elke dag check ik het weer. Naarmate de dagen verstrijken zie ik mijn hoofddoel oplossen in het niets. Elke dag ook maak ik een plannetje om iet te ondernemen en zo wandel ik heel Burgos door, ga naar een museum, zie een expositie in de toegangspoort, bezoek een winkel in schildermateriaal en kijk bij tijd en wijle naar voorbijkomende muziekgezelschappen met schetterende trompetten en grote verkleedpartijen. Op één van mijn tochten zie ik een stoeprand over het hoofd. Ik heb de vaart erin en mijn smak tegen de kleine keitjes mag er dan ook zijn. Het is altijd weer een vreemde ervaring als je merkt dat je jezelf niet meer onder controle hebt en de zwaartekracht het overneemt. Ik stuit mijn val met een knie en de muis van mijn hand en lig plat op mijn buik op de stoep. Er is niemand op straat. Voel me net een walrus met twee van die onmogelijke voorpootvinnen. Ik ben wel een beetje van de kaart en wil het liefst nog maar even blijven liggen, maar dan is er ineens een helpende hand. Een hele oude engel is op een even oude fiets uit de hemel komen afdalen en hij begint me overeind te helpen, maar ik wil eerst weten of dat wel kan. Die knie doet verrekte pijn en mijn hand en pols hebben ook een opdonder gehad. Ik probeer of alles nog beweegbaar is en dan, met veel gedoe vind ik de kracht om samen met hem weer in verticale stand te komen. Het ziekenhuis ligt uitnodigend voor me, maar ik besluit dat dat niet nodig is. Ik zie tegen al die rompslomp op die dat ongetwijfeld met zich mee gaat brengen in de communicatie met het Nederlandse verzekeringswezen. Ik doe een paar stappen en als ik overeind blijf is mijn engel gerustgesteld. Hij wil met me mee lopen, maar een paar stappen verder voel ik dat ik het alleen ga redden. Ik bedank hem uitvoerig en loop langzaam, goed oplettend naar mijn onderkomen. De volgende dag koop ik een tube Arnica die mij de komende dagen van de pijn af zal helpen. Tja, dat krijg je er nu van als je onvoldoende in het hier en nu bent.

In plaats van een verbetering vindt er een weersverslechtering plaats. Zwarte luchten, zwaar onweer en onvoorstelbare hoeveelheden water maken dat ik geregeld een schuilplaats zoek. De temperatuur daalt verder naar 12C. Op de tv zie ik dat ik er nog goed vanaf ben gekomen. Op vrij korte afstand zijn er grote hagelstenen gevallen die een laag van 20 tot 25 centimeter op velden, huizen en wegen hebben achtergelaten. Grote schade aan fruit- en groenteoogsten, overstromingen in heel midden Spanje. De beelden van een flinke ramp rollen over het beeld. 
Met een weersverwachting die verbetering beloofd vertrek ik na vijf dagen uit Burgos, op weg naar Hervas. Onderweg, in de buurt van Salamanca, zijn ze nog druk bezig de grote weg vrij te maken van de modderstromen.

De lucht is blauw, de zon schijnt volop en de temperatuur is weldadig als ik arriveer bij mijn casita in het dorp aan de voet van de bergen.