NOORD tot NOORD OOST (5)

Op het grote marktplein in Krakow staan mooie witte koetsen klaar voor een ritje door de oude stad. Ze zien er prachtig uit met lederen bekleding, gepoetste lantaarns, koetsiers in tenue, twee machtige paarden met pluimen op hun hoofd en versierde tuigage. Op onze eerste dag had ik ze al meteen in de smiezen, want ik houd van koetsen en nog meer van er een ritje in te maken. Eenmaal onderweg vind ik het enig om naar allerlei mensen te zwaaien, die daar overigens vaak spontaan op reageren door foto’s te nemen of terug te zwaaien. Toen ik M mijn wens kenbaar maakte reageerde ze er wat lacherig op. En ….”het zal wel veel geld kosten”. Mijn ex gebruikte indertijd hetzelfde argument om er bij vandaan te blijven. Maar ja, het bleek bij navraag toch betaalbaarder te zijn dan verondersteld. Tot mijn grote vreugde heb ik daardoor Sevilla, Cordoba en Malaga per koets kunnen verkennen. Het liefst draag ik daarbij een grote hoed.
Ook in Krakow bleek de prijs mee te vallen. We spraken af om op de laatste dag voor het avondeten ons dit plezier te gunnen.

Eerst hebben we op het station onze reservering voor de trein naar Warschau geregeld.

Toen we het stationsplein overstaken stond daar een fietstaxi, in Polen een Ecotaxi genoemd. Dat sprak M wel aan. Wij samen achterin, op weg naar het marktplein waar we na korte tijd arriveerden. Een bezoekje aan de cd-winkel, een kopje thee bij Café Avec en toen op weg achter de kont van het paard. M merkte op dat ze me er nog nooit zo gelukkig had gezien en maakte prompt een foto. En ik van haar. Het was een heerlijke rit, die M nog een keertje over wil doen met haar meiden. Die zullen het vast ook prachtig vinden.

NOORD tot NOORD OOST (4)

“Weet jij hoe laat de trein naar Auschwitz morgen gaat?”.We zijn bezig om de dag te plannen. De vraag, eenmaal uitgesproken, blijft in de lucht hangen. Hij schuurt in mijn binnenste. We hebben het er samen over en vragen ons af wat ons drijft. Wat maakt dat we dit willen doen? Is het nieuwsgierigheid? Nee, dat speelt voor ons beiden geen rol. De feitelijkheden, beelden en verhalen kennen we. Mijn motief is dat ik wil ervaren hoe het is. Nu voelt Auschwitz als iets wat ver van me af staat, iets dat ik “weet” maar emotioneel weinig verbinding mee heb. Ik wil er meer gevoel bij krijgen.

Als we vertrekken staat de zon hoog aan een wolkenloze hemel. Het is al behoorlijk warm. De afstand naar Oswiezcim is 70 km. De trein doet er één uur en drie kwartier over. Ondertussen loopt de temperatuur op. Vanaf het station tot aan de poort van het KZ Lager is het twee kilometer lopen. We zoeken zoveel mogelijk de schaduw en vinden vlak bij de ingang een op grote groepen ingestelde restauratie, waar we dankbaar gebruik van maken.
Dan wandelen we het terrein op. Het ziet er nog net zo uit als toen en het maakt een sombere indruk op me. Het is informatief en op sommige plaatsen gruwelijk.

Na Auschwitz gaan we naar Birkenau dat drie kilometer verder ligt. Op de aankomstplaats van de trein, waar de mensen gesorteerd werden voor dwangarbeid of de gaskamer, kan ik me inleven in de angst, de radeloosheid en het immense verdriet. De weidsheid, de massaliteit, het mechanische en technische maakt het onbevattelijk en verschrikkelijk.
We lopen in stilte de weg naar de gaskamers en de internationale gedenkplaats. Ik hoor er vogels fluiten, zie hoe wilde bloemen welig bloeien en realiseer me hoe deze ervaring kan bijdragen aan een liefdevoller samenleven.

’s Avonds praten we na over onze ervaring en onze belangrijkste criteria: rechtvaardigheid en leven. Welke komt bovenaan. M. is heel beslist. Rechtvaardigheid staat nummer één. Ik ben er voor mezelf niet zo zeker over en houdt het er voorlopig op dat ik leven het belangrijkste vind.

NOORD tot NOORD OOST (3)

In Krakow nemen we de tram naar het oude centrum. Het is 10.00 uur in de ochtend en 28˚C.
We slenteren door de oude binnenstad die een flinke opknapbeurt heeft ondergaan. M. herinnert zich nog helder hoe alles er een paar jaar geleden uitzag en kan haar ogen nauwelijks geloven. Onderhand speurt ze naar de haar bekende koffiehuizen met lekkere gebakjes. Hoe meer ze erover vertel, hoe meer zin ik erin krijg. Helaas blijkt dat de routekaart uit haar geheugen is verdwenen.
Geeft niet, er zijn overvloedig veel andere koffiehuizen.

Krakow openbaart zich als een charmante stad, waarin veel moois is te ontdekken en fijne groene gordels waar het prettig lopen is in de schaduw. ’s Middags stijgt de temperatuur tot 33.8˚C.
In de vroege avond wonen we een concert bij met muziek van Chopin. Ik laat me meevoeren en geniet van het onnavolgbare spel van de soliste. Later lopen we nagenietend naar Kazimierz, de oude Joodse wijk van Krakow. Op het terras van Edo smullen we van een echte Japanse maaltijd en maken we plannen voor de volgende dag.

NOORD tot NOORD OOST (2)

Van Berlijn naar Krakow.
De trein staat stil in Legnica. Dit keer met een verheugende reden: de restauratiewagen wordt eraan gekoppeld. Het is drie uur in de middag en M en ik hebben een ongelooflijke trek in koffie en behoefte aan maagvulling. We zijn zo'n beetje halverwege op onze dagtrip. Behalve een vertraging in Berlijn van drie kwartier loopt alles volgens planning.
Zes uur later arriveren we in Krakow met anderhalf uur vertraging. Als we vol verwachting uitstappen valt er een warme deken over ons heen. De vochtige warme lucht doet tropisch aan en in de taxi staan alle raampjes wagenwijd open. Ons witte landhuisachtige hotel versterkt deze ervaring.
Onze kamers zien er prachtig uit. M is verrukt over de groenblauwe kleuren en ik ben gelukkig met de rozen op mijn gordijnen. Op het terras eten we een smakelijk hoofdgerecht en praten we over de afgelopen dagen. We voelen ons allebei ver weg in Europa. Ontspannen en slaperig zoeken we onze bedjes op. Morgen ga ik uitvinden waar ik beland ben. Mijn ogen uitkijken en nieuwe ervaringen op me in laten werken. Even later glijd ik weg in een heerlijke diepe slaap.

Noord tot Noord Oost

OP REIS (1)

Bij Rheine wordt ik het mij bewust: ik ben op reis! Een tevreden en loom gevoel trekt door me heen. M.kijkt op uit haar boek. "Volgens mij geniet je". Ik beaam het met een knikje.
Buiten worden de contouren van het Teutoburgerwoud zichtbaar. Van binnen tornen flarderige herinneringen zich los en verdwijnen wervelend in de luchtstroom achter de trein. Mijn lijf voelt zwaar en moe. De expeditie Noord tot Noord Oost is begonnen.

In Berlijn maken we een fikse wandeling vanuit ons hotel. We passeren veel terrasjes op de Oranienstrasse, steken de brug van Spree over en lopen over het Museum Insel naar Unter den Linden. Het voelt vertrouwd opnieuw in deze uitgestrekte stad te zijn met zijn wisselende architectuur en zijn groene brede boulevards. Ik zie dat de "Stilte Ruimte" onder de Brandenburger Tor nog steeds bestaat en wijs M. de plek waar ik de foto van de dame met de schoenen maakte. Wat later eten we miso soep, shasimi, sushi's en een verse salade op een verstolen binnenhofje. Het stadse lawaai klinkt ver weg. Allebei voelen we de vermoeidheid uit onze voeten omhoog kruipen. Het wordt een korte avond en een lange nacht.
Morgen reis ik het onbekende tegemoet.

Recht in mijn hart

Op onderstaande link vind je de integrale speech van Barrack Obama uitgesproken in Chigaco op 5 november 2008

www.nos.nl/nosjournaal/artikelen/2008/11/5/051108_obama_wint.html#

Dromen

Vandaag schrijft Kader Abdolah in Mirza:
"Het Chinese volk is een groot en beschaafd volk met hardwerkende mensen die allemaal een droom hebben". Vandaag hoorde ik op het nieuws dat Nederland het derde exportland van Europa is. Welke dromen koesteren wij in Nederland?